Tirza door Charlotte Blitzblum
Op 18 maart 2010, hebben alle 4 havo klassen van het Vechtstedecollege de voorstelling ‘ Tirza’ in de schouwburg in Utrecht bezocht. Het was allemaal erg gezellig.
We vertrokken iets na zessen met 2 bussen. In de ene bus zaten Havo 4A- en B en in de andere bus Havo 4C- en D. Ik zat in de laatste. De reis verliep goed en er was een prettige sfeer.
Toen wij in Utrecht arriveerden, hadden we nog een uurtje voor onszelf, voordat de voorstelling begon. Ik en de meeste anderen hebben toen op een grote, lange, maanvormige bank zitten ‘chillen’, zoals wij dat tegenwoordig noemen. Relaxen kan je het ook wel noemen. Ja, ik leg het maar eventjes uit, want de automatische spellingcontrole op deze computer beschouwt dit woord als onbekend.
Enfin, daarna liepen we naar de schouwburg en daar kregen we een toegangskaartje en een consumptiebon voor een drankje. We brachten onze jassen en tassen naar de garderobe, bezochten de wc – een lange rij wachtenden - en toen liepen we de zaal in.
De zaal was bijna helemaal gevuld. Wij zaten op de 2e rang, achterin, maar niet op het balkon. Ik had erg veel zin in de voorstelling, omdat ik dat soort dingen nou eenmaal leuk vind, maar de meeste leerlingen zaten toch wel een beetje te mokken. Natuurlijk kreeg je dan weer de klagende mensen om je heen die constant zaten te shhhhten, als dat een woord zou zijn en hard fluisterden dat die mokkers maar weg moesten gaan als ze het zo vervelend vonden. Waarop die dan weer reageerden dat ze hier verplicht zaten en de klagende mensen weer mompelden dat wij ‘oh zo een verwende generatie’ zijn.
Na een poosje merkte je toch wel dat het steeds wat stiller werd in de zaal.
De voorstelling bevatte humor en soms ook herkenbare situaties. Daar waren de leerlingen uiteindelijk toch wel in geïnteresseerd. Ik vond de voorstelling leuk. Het was niet zo dat ik er echt van genoot, maar ik vond het toch wel erg leuk om naar te kijken. Het was anders, ze gebruikten verschillende speeltechnieken die ik interessant vond om later eventueel zelf te kunnen toepassen op mijn eigen acteerkunsten. Het was niet zo een standaard saaie schoolvoorstelling waarbij je half in slaap valt, vond ik. Hoewel, er waren toch een paar leerlingen weggedoezeld, maar dat kwam ook doordat een groot deel van de groep erg moe was van de langdurende dag.
Op een gegeven moment bereikte de voorstelling wel een soort hoogtepunt waar ik van schrok. Op dat moment vond ik het allemaal een beetje ‘ too much’. Als een bijna gepensioneerde man de gedachte heeft om een weesje van 10 te willen verkrachten, maar wel je eigen dochter vermoorden omdat ZIJ seksueel actief is. Bepaalde heftige uitspraken blijven mij ook nog steeds bij. Daar ben ik echt van geschrokken. Die gingen gewoon te ver. Vanaf dat moment heb ik mij niet meer zo goed op de voorstelling kunnen concentreren. Het ‘hoogtepunt’ werd te langdradig en er hing een lacherige sfeer in het achterste deel van de zaal.
Toen de voorstelling was afgelopen en het applaus begon, stond ik op om te klappen, zoals ik dat gewend ben, maar de andere bezoekers wisten niet hoe snel ze weg moesten komen om als een speer naar de wc te rennen. Zoals ik al zei, het was allemaal iets ‘te’ op een gegeven moment, maar voor de rest vond ik het, om de oversekste grapjes heen, een prima voorstelling. Ik zou alleen niet weten in wat voor een hokje ik dit toneelstuk zou moeten plaatsen. Misschien is dat hokje er ook wel helemaal niet en dat hoeft ook niet.
In de bus leek iedereen alweer in een andere wereld te zijn. Misschien wel in dromenland, maar ik denk niet in de wereld van Tirza.
Vechtstededag havo3
We gingen met alle drie de havo klassen naar Brussel. We moesten om 6.45 uur op school zijn. De bus vertrok om 7.00 uur.
We zouden ongeveer rond 10.30 uur arriveren in Brussel.
Ondertussen werd in de bus verteld wat we precies gingen doen. Het was een speurtocht die al eerder was samengesteld. Ieder groepje had zijn eigen speurtocht.
We liepen gezamenlijk naar de ‘Grand-Place’. Hier begonnen de speurtochten en eindigden ze ook weer. Alle groepjes hadden een andere route en kwamen langs verschillende dingen zoals: Manneke Pis en de vrouwelijke vorm, Jeanneke Pis.
Om kwart voor drie moesten we weer terug zijn op de ‘Grand-Place’. Van daaruit liepen we naar de bus. Terug in de bus werd bekend gemaakt wie de meeste vragen goed had en dat groepje kreeg een leuk prijsje. Een sleutelhanger van Manneke Pis. Onderweg is de bus nog even gestopt om nog wat te smikkelen bij de McDonald’s of La Place. Daarna vervolgde de busreis. We waren op tijd weer terug. Het was een gezellige dag, maar wel een beetje vermoeiend.
Groetjes, Marieke en Beau h3c